Punto Edebiyat

Yine aylardan hüzün, sen yoksun
Sılam, emanetin, vatan mahzun
Sağı, solu, önü, ardı karanlık zamanın
Sen yoksun…
Hem en az, hem gönül dolusu çoksun

Yine aylardan sonsuzluk, sen yoksun
Ya akıp sana gelsin vakitler,
Ya da bu bahtsız zaman dursun!
…

Önce annem, babam anlattı seni. Sonra öğretmenlerim, büyüklerim. Her Kasım ayında sana mektup yazardım, çocuktum. Seni sevmeyen yoktu çevremde, olamazdı da, hem neden olacaktı ki. Büyüdüm, şimdi “vatan” deyince  yumruk yumruk düğümleniyor boğazım. Vatan toprağında soluklanıp, seni sevmeyenleri gördüm. Şaşkındım, çünkü vatan sendin, geçmiş sendin, geleceği sen emanet etmiştin. Sağdan soldan anlamam ama sen tam candan, yürektendin. Her şey daha zor şimdi ama seni anlayanlar da çok hani, azımsanamaz. Onlar, bizler, vatan evlatları seni ne sağdan ne soldan, tam yürekten seviyoruz. Rahmet, saygı, minnet ve muhabbetle…